Το φετινό συνέδριο θα λάβει μέρος από τις 29 Ιουνίου εως την 1η Ιουλίου στο Falls Church , που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα δυτικά από το εθνικό Νεκροταφείο του Άρλιγκτον και σε πολλή μικρή απόσταση από την πρωτεύουσα Ουάσιγκτον και την όλη Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνιας. Η οργανωτική επιτροπή αποτελούμενη από Κροκεάτες και φίλους που κατοικούν στηνπεριοχή , με συνπροέδρους τους πατριώτες Δημητράκη Γορανίτη (Του Γιαννά, αντιπρόεδρο του συλλόγου) και Γιώργο Μαραφάτσου (του Πέτρου) μας υπόσχονται ένα αξέχαστο τριήμερο. Μας προσκαλούν να τους επισκεφθούμε με παιδιά και εγγόνια και να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά όλα τα αξιοθέατα μουσεία και μνημεία στην περιοχή της πρωτεύουσας.

Είμαι μάρτυρας ενός τέτοιου σχόλιου που έγινε θέλοντας να συμβουλέψει για το καλό του τον συχωριανό μας ο καλός μας συμπολίτης. Το πόσο λύπη μου δημιούργησε δεν λέγεται ένα τέτοιο σχόλιο, εμπεριέχει όμως τόση πολύ ουσία που δεν μπόρεσα να αποφύγω να το σχολιάσω και μάλιστα για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την πατρότητα τον απόψεων θα αποτελέσει κύριο άρθρο στο επόμενο τεύχος για να εξασφαλίσω την δημοσιοποίηση της υπογραφής. Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη απαξίωση για τον τόπο από το να συμβουλεύει κάποιος φιλικά, να τα μαζέψει ο αγαπημένος μας, και να παει στην ξενιτιά . Βέβαια είναι γνωστή σε όλους μας ότι κάποια στιγμή αυτή η επιλογή ήταν η πιο ενδεδειγμένη για να αντιμετωπίσουν οι οικογένειες την οικονομική κατάσταση της εποχής. Άλλα σήμερα να βλέπει κάποιος σαν την καλύτερη λύση να παει στην Αμερική είναι το λιγότερο πνευματική κακομοιριά και ως τέτοια την καταγγέλλω και δεν την αφήνω να πέραση απαρατήρητη. Προφανώς κάποιοι να έχουν διαφορετική άποψη. Ενδεχομένως κάποιοι να εκτιμούν διαφορετικά το γεγονός. Για το καλό του τόπου ας αποτελέσει το περιστατικό αφορμή για να ανταλλάξουμε κάποιες σκέψης πάνω στης δυνατότητες και της προοπτικές του τόπου μας. Το περιστατικό μόνο ως αφορμή έχει σημασία και καθόλου δεν δικαιολογεί να αναζητήσουμε ποιος και σε ποιον το είπε και με ποιες λεπτομέρειες εμπλέκεται το συγκεκριμένο σχόλιο. Σημασία διατηρεί πόση προοπτική βλέπουν οι κάτοικοι στις δυνατότητες προκοπής του τόπου που βιώνουν. Μεγαλύτεροι σημασία ακόμα έχει με ποια διάθεση αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα τους. Το απαξιώτικο του σχόλιο που μου έτυχε να ακούσω εμπεριέχει μια βαθιά απογοήτευση τον δυνατοτήτων του τόπου. 40 χρόνια πριν θα ήταν κοινή διαπίστωση μια τέτοια κατάσταση ενώ σήμερα αποδεικνύει ότι κάποια μυαλά κολλήσανε στην εποχή εκείνη. Μάλλον δεν ακολουθούν τα γεγονότα αλλά αντιθέτως προσηλώνονται πεισματικά σε προκαταλήψεις ξεπερασμένες. Η οικολογική υποβάθμιση των πόλεων της Αμερικής είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία. Ούτε οι ίδιοι δεν θέλουν να ζουν σε αυτές της συνθήκες μόλυνσης, ηχορύπανσης και κυκλοφοριακού χάος. Η κοινωνική βία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που πλέον όσο και να απασχολεί τους ειδικούς και επιστήμονες που εξετάζουν γιατί και πως φτάσαμε σε τέτοια χάλια, το δεδομένο είναι ότι εάν μπορούμε ποίος ο λόγος να βιώνουμε καταστάσεις κοινωνικού παροξυσμού. Τα οικονομικά δεδομένα της Αμερικής μόνο κατά φαντασία είναι ελκυστικά για κάποιων που δεν απολαμβάνει καρπούς από προηγούμενες εποχές όπου πράγματι ήταν αρκετά διαφορετικά τα πράγματα συγκριτικά με την Ελλάδα. Τέλος, γιατί καθόλου αυτό το άρθρο δεν είναι μια συγκριτική μελέτη τον οικονομιών των δυο χωρών παρακαλώ τους συμπολίτες μας να επιδείξουν μεγαλύτερη αυταρέσκεια για τα πλεονεκτήματα του τόπου μας και να χαίρονται τα αγαθά του με την αγάπη που τους αρμόζει. Εάν πάλι έχουν φτάσει σε τέτοια απόγνωση που δεν βλέπουν μέλλον δεν έχουν παρά να υπερβούν τους εαυτούς τους και δουν από άλλη οπτική γωνία τις ίδιες τους τις επιλογές και να ανατρέψουν την πορεία που έχουν δώσει στην ζωή τους. Πάντα υπάρχει καιρός για διόρθωση, όσο υπάρχει δημοκρατία.

Το ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε τα γεγονότα να αγκίζουν τα όρια του δεν υπάρχει άλλο. Τέτοια συμπεριφορά είναι εγκληματική αλλά και κάτι ακόμα, είναι ανόητη. Δεν θα χρησιμοποιούσα τέτοιες λέξης εάν δεν μιλούσα για το οικολογικό σύστημα που συνεχώς βιάζουμε και παραβιάζουμε εν ονόματι τον οικονομικών συμφερόντων της τρέχουσας στιγμής. Κατά καιρούς υψώνουν τον τόνο της φωνής διάφοροι ευαισθητοποιημένοι πολίτες οι οργανώσεις και καταγγέλλουν με τρόπο περισσότερο η λιγότερο τεκμηριωμένα κάποιες οικολογικές καταπατήσεις από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και αρκούνται σε αυτή τους την εκτόνωση. Εκτός του ότι έχει πλέον διασταυρωθεί ότι πολλές φορές κάποιες συγκεκριμένες ευαισθησίες αποσκοπούν να μπλοκάρουν συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα ενώ υποκινούνται από ανταγωνιστικά επιχειρησιακά συμφέροντα θέτουν το μεγάλο ζητούμενο του κατά πόσο είναι ωφέλιμο, σκόπιμο και αποτελεσματικό ένας αγώνας να καυτηριάζει μονάχα εν τέλη μεμονωμένα, αποσπασματικά και περιορισμένα κάποια ακραία περιβαλλοντικά φαινόμενα. Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες από έγκυρα ερευνητικά κέντρα μια ακόμα φορά τεκμηρίωσαν ότι βαδίζουμε σε ένα δρόμο αυτοκαταστροφής και αφανισμού του πολιτισμού μας τουλάχιστο όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Είναι πλέον τόσο σοβαρό και επικίνδυνο το ρίσκο που αναλαμβάνουμε καθημερινά όταν δεν βάζουμε φραγμό στην τωρινή κατάσταση που δημιουργήσαμε που εύλογα υψώνουν τώρα τη φωνή τους προσωπικότητες και φορείς υπεράνω υποψίας ότι υποκινούνται προς ένα η άλλο οικονομικό κεφάλαιο. Υψώνουν τη φωνή ως ύστατη προσπάθεια να πετύχουν το αυτονόητο, την κινητοποίηση των κυβερνήσεων που περισσότερη συμμετοχή έχουν στην απειλούμενη αυτοκαταστροφή του οικοσυστήματος. Την τελευταία εβδομάδα της θητείας του πριν παραδώσει στον διάδοχο ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ του ήταν η σειρά του γ.γ. του Ο.Η.Ε. Κωφή Άνναν να αναφερθεί σε μια ύστατη προσπάθεια να προειδοποιήσει με την ομιλία του και να συνδράμει με την έκκληση του προς όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και ιδιαίτερα τον μεγαλυτέρων βιομηχανικών χορών να αναλάβουν σύντομα και αποτελεσματικά μέτρα περιορισμού τον τιμών των ρίπων που αποδεδειγμένα δημιουργούν και επιταχύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη μας είναι πλέον ένα γεγονός που εξετάζεται όχι για να τεκμηριωθεί όπως πριν μερικά χρόνια αλλά για να προσδιοριστή πόσο γρήγορα και με πιες επιπτώσεις συνεχίζει να επηρεάζει την ζωή μας. Περιττό είναι να υπενθυμίσουμε ότι οι επιστήμονες έχουν ανησυχήσει αρκετά με της συνέπειες της διαπίστωσης της αύξησης της θερμοκρασίας αλλά έχουν τρομάξει πιο πολύ από την έλλειψη συνειδητοποιήσει που επικρατεί στους πολιτικούς κύκλους και εκφράζεται με την αδιαφορία να παρθούν ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα περιορισμού τον αιτιών του φαινομένου. Σε αυτό το κλίμα εντάσσεται η έκκληση του γγ του ΟΗΕ να απευθύνει έκκληση για σύγκληση του συμφώνου του ΚΙΟΤΟ και να παρακαλέσει κυβερνήσεις και οργανισμούς να δράσουν άμεσα και δραστικά στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων περιορισμού τον αιτιών του φαινομένου του θερμοκηπίου και στροφή στην άμεση αύξηση τον εναλλακτικών πηγών ανεργίας. Τι πιο παραστατική απόδειξη της σημασίας του θέματος υπάρχει από την παράκληση του να μην φτάσουμε σε μια κατάσταση όπου να περάσουμε το σημείο της μη ανατρέψιμης πορείας. Ο θεός να βάλει το χέρι του γιατί οι ιθύνοντες είναι απασχολημένοι με να λογαριάζουν τα οφέλη τους.